İlayda’nın Işığı

İlayda, adını söylediğinizde bile yüzünüzde bir gülümseme beliriveren o nadir insanlardan birisi. Onunla tanışan herkesin hafızasında neşesi, içtenliği ve bitmeyen güzel enerjisiyle iz bıraktı. Girdiği her ortamı aydınlatan bir ruh; zor zamanlarda bile moral veren bir dost, yardım eli uzatmayı asla ihmal etmeyen sıcacık bir yürek.

İlayda’nın hayatı kısa ama dopdoluydu.
Bebekliğini İstanbul Şile’de, anne ve babasının görev yaptığı “Eğitim Uygulama ve Araştırma Merkezi” olan uygulama otelinde geçirdi. Orası onun ilk adımlarını atıp yürümeye başladığı yuvaydı; hepimizin neşe kaynağıydı. Tüm kadronun ve otel misafirlerinin gözbebeğiydi. Gündüzleri Aysel ablasıyla bahçelerde, sahilde, parklarda gezinti yapar oynarlardı. Nurcan abisiyle birlikte darbuka çalar, kahkahalarla bazen de bir türlü güldüremediğimiz sert bakışlarıyla fotoğraflar çektirirdi. Mukaddes Hanım’ın anlattığı masalları büyük bir dikkatle dinler, şef aşçı Ramazan Usta’nın ve özellikle Cahit Usta’nın yemeklerine hayran kalırdı.

Anaokulu yıllarında arkadaşlarıyla kurduğu güçlü bağ, onun sevgi dolu kişiliğinin erken göstergelerindendi. İlayda’yı tanıyan herkes onun ne kadar neşeli, yardımsever, meraklı, yaratıcı ve duyarlı biri olduğunu bilir. Daha küçük yaşlardan itibaren kalbinde hayvanlara, yaşlılara, arkadaşlarına ve doğaya karşı büyük bir sevgi duydu. Gördüğü her şeye dikkat kesilen, sorgulayan, anlamaya çalışan iri siyah gözleriyle hayata karşı hep derin bir ilgisi ve sanki doğuştan gelen bir sorumluluk duygusu taşıyordu.

O, hepimiz için bir ilham kaynağıydı.
Küçücük yaşında büyük anlamlar taşıyan bir varlıktı.
Bir çiçek gibi açtı, ışık gibi parladı ve hepimizin yüreğinde silinmeyecek bir iz bıraktı.